XI

-Śniadanie!- Rzucił Black, otwierając mu drzwi od pokoju.

Zaspany, przetarł oczy, ubrał się i wyszedł do stołówki.

-Siema ćwoki!- Greg wyszczerzył do nich zęby. Greg był umięśnionym, czarnoskórym oficerem marynarki wojennej. Dosyć wysoki.

-Pałuj się Greg!-Sara rzuciła w niego pączkiem.

-Tyle tych pączków wpierdzielasz, że już dawno powinnaś być rozmiarów Grega.- Rzucił Justus.

Wszyscy wybuchnęli śmiechem.

- Wcinajcie!- Black rzucił im śniadanie pod nosy. - I smacznego.

Resztę śniadania spędzili w milczeniu, każdy w swoich zawiłych myślach.

Gy skończyli posiłek, Rich postanowił, że pomoże Sarze pozmywać naczynia.

-Myślisz, że tak łatwo wkupisz się w moje łaski?- Zażartowała.

-Myślałem, że to już zrobiłem...

-Oż ty...

Długo nie poszorowali, gdy nagle...

Usłyszeli rumor, otwierane drzwi...I...

-Niespodzianka frajerzy!

Rozległy się strzały. Ktoś padł na podłogę, Richard nie wiedział kto, zbyt bardzo był zajęty osłanianiem... Wszędzie pełno pyłu... Hej, gdzie ona jest?

-Sara!

-Rich, padnij!

To był Black, wymierzył w grupkę zbirów potężną serię z karabinu maszynowego.

Rozpierzchli się na boki, lecz to nie było dla niego żadnym problemem. Zdjął ich wszystkich.

-Jesteście cali?- Spytał ich.

-Greg!- To była Sara, ukucnęła obok krwawiącego żołnierza.- Dostał w głowę!

-Szlag!

-Zróbcie coś!- Pisnęła jak nie ona.

Rich złapał się za własną, nie mając pojęcia co zrobić.

-Ktoś musiał sypnąć!- Wrzasnał Black.- Kurde jego mać! Greg!

Nie było Justusa.

-Justus!- Krzyknęła Sara.- Gdzie on jest, do cholery?!

Zdrada.

Tylko tego jeszcze brakowało.

Richard wybiegł z kuchni i zaczął przeczesywać cała bazę.

Ale nie znalazł.

-Nie ma go!- Krzyknął Black.- Jak u ciebie? Rich?

-Nic! To musiał być on, pieprzony tchórz uciekł!

- I miał rację, bo chyba bym go ukrzyżowała! - Wtrąciła Sara.

Za to Jareck powitał go z otwartymi ramionami.

-I jak sprawy się mają, mój chłopcze złoty?- Powitał go z wyszczerzonymi zębami.

-Jeden z nich nie żyje. Żołnierzyk z Marines.

-To świetne wieści mój drogi, masz, napij się ze mną.- Nalał mu drinka- Zapal sobie.- Powiedział, podsuwając mu cygaro pod usta i podpalił.

Justus zaciągnął się. Wypił. I już żałował swojej decyzji, wiedział że nie było warto... Co on sobie w ogóle myślał?

Jareck poklepał go po policzku.

-Nic nie pękaj, młody! Mamy Boga po swojej stronie!- Zarechotał.

-Ty nazywasz to...coś...bogiem?

-Bogiem... zniszczenia.- Puścił mu oko.

„Ta, raczej kreaturą bym tego nawet nie nazwał”- Dopowiedział sobie w myślach.